In de media

Artikels

Lees het volledige artikel

Radio interviews

Interview met Tessy (1 u, incl. muziek) - 5 sept 2026 - met dank aan Radio Mol Gompel
Interview met Tessy (10 min) - 27 sept 2026 - met dank aan Radio Mol

Of liever een interview gewoon nalezen? Dat kan ook:

Interview Radio Mol Gompel - 5 sept 2026

De oorsprong en de persoonlijke missie

  • Tessy –geboren en getogen in Retie als de jongste van 4 – da's inmiddels iets meer dan 50 jaar geleden – ik ben mama van een fijne zoon van bijna 21 – levenspartner van Geert, en daarmee ook plusmama Ik werk rond mentale veerkracht en specifiek rond Stress en Burn-out preventie, en Werkgeluk. Mijn Praktijk De Boesboom in Retie bestaat intussen 7 jaar, en sinds dit voorjaar vind je mijn praktijk ook in Zuid-Limburg, nabij Tongeren-Borgloon.

  • Ik begeleid mensen die op een punt komen dat ze zich vragen stellen over het leven, over de uitdagingen waar ze tegenaan lopen. Die moe zijn van alles, van de ratrace, van de lastigheden die ze bij de huidige maatschappij ervaren. En ik begeleid hen naar een stabiel en gelukkig leven, zodat ze weer zeggen "hey ik heb mijn leven weer op de rails."

  • Ja dat klopt – Ik heb al gemerkt dat veel mensen lang wachten om hulp te vragen: vanuit de overtuiging dat ze het zelf moeten kunnen en maar moeten doorbijten, of vanuit schaamte, vanuit een gevoel van falen, of iets van de vuile was niet buiten hangen,… Ik hoorde eens van iemand dat ze al 2 jaar met de hond langs mijn huis passeerde, en al 2 jaar dacht, ik zou eens een afspraak moeten maken. 2 jaar stelde die dat uit. En da's geen uitzondering.

    Intussen vragen ze eens raad hier of daar, lezen ze een boek, nemen eens een week verlof, en hopen dan dat het 'zomaar' betert. Maar da's zelden het geval.

    Veel van hen blijven lang in cirkeltjes draaien, en dat is vermoeiend, en het knaagt aan hun zelfvertrouwen. En dat hoeft zo niet te zijn, dat kan ook anders.

  • Mijn zoon weende altijd als ik hem naar school bracht, hij was toen 8. Nogal gênant he voor een jongen van 8. Maar ook wel gênant voor mij. Maar of ik geduldig en lief was, of kordaat zoals me werd aangeraden, of ja ik heb ook wel eens mijn geduld verloren zodat ik kwaad werd. Niks hielp, en dat kwaad worden natuurlijk ook niet. Ik kwam toen bij iemand terecht die Kindertolk is – en eigenlijk was het probleemgedrag in 2-3 gesprekken opgelost. Nadien heb ik me afgevraagd hoe dat zo snel kon. Mijn zoon spiegelde mij, en ik had dat helemaal niet in de gaten. Ik had eerlijk gezegd ook nog nooit gehoord van spiegelgedrag. Maar ik vond dat dus zo fascinerend dat ik jaren later zelf de opleiding ben gaan volgen. Daarbij leerde ik om probleemgedrag dat iemand bij zijn of haar kind ervaart, om te zetten, te vertalen zeg maar, naar woorden waar de volwassene wat mee kan. Probleemgedrag zoals bijvoorbeeld bedplassen, slecht eten, pokkepubergedrag, dikwijls verkouden zijn, oorontstekingen, enz. Weet je wat ook fascinerend was, en misschien verklaar je me voor gek … Sinds de geboorte van mijn zoon hield ik zijn groeicurve bij in het kinderboekske. Het jaar dat ik de opleiding deed en dus aan persoonlijke ontwikkeling, en dus figuurlijk als persoon groeide, dát jaar is mijn zoon maar liefst letterlijk 13 cm gegroeid. Het meeste aantal cm van ooit. Misschien verklaar je me voor gek maar ik vind dat een heel merkwaardige samenhang. Het eerste zaadje voor mijn professionele ommekeer was daar geplant. Al besefte ik dat toen nog niet.

  • De naam De Boesboom werd gekozen om 2 redenen: een Boom geeft zuurstof aan de planeet, en bomen krijgen ook wel wat te verduren. Maar als je goed geworteld bent, en stevig staat, kun je veel aan. En een boom die gezond is, brengt ook veel en gezonde vruchten voort – vandaar de appels in mijn logo.

    Het deeltje Boes verwijst naar het Boesdijkhof, dat is de speeltuin waar ik in mijn jeugd tegenover woonde en waar ik heel veel uren heb doorgebracht. Boes is ook een dialectwoord voor schommel, stuur. Als we schommelen, dan beweegt een schommel maar wat heen en weer. Je beweegt wel, maar je komt niet verder. Als kind vond ik het geweldig om op het hoogste punt uit de schommel te springen, en dan wooooosh – met een grote boog ergens anders te landen. Vrijheid. Zalig.

  • Vooreerst, ik heb het wel superveel jaren naar mijn zin gehad als Excecutive Management Assistant, en ik heb er veel kansen gekregen. Dus daar ben ik nog steeds dankbaar voor. Het begin van het keerpunt kwam er wellicht toen ik die opleiding PresentChild volgde - die inzichten en die resultaten vond ik zo geweldig! Ik kon met die kennis niet gewoon niks doen. En dus startte ik vrijwel onverwacht De Boesboom in bijberoep.

    Daarna heb ik uit pure interesse nog tal van opleidingen gevolgd, zoals systemisch werk en opstellingen, innerlijk kind werk, voice dialogue, rouw en verliesbegeleiding – ik vond dat allemaal magisch om te horen. Ik bleef nieuwsgierig, dus ja ook psychosomatiek mbt ziekteklachten is kei interessant, ikigai en ACT mbt zingeving en richting enz. Alles komt zo mooi samen. En ik rolde zonder dat ik het in de gaten had, van het één in het ander.

    Voor mij gaat het er altijd om: als je niet gelukkig bent, wat kun je dan wel doen? Zo was het dus ook voor mijn werk. De laatste 6 jaar liep ik in mijn hoofdberoep wat leeg om meerdere redenen. Ik voelde zelfs elke morgen dat het me moeite kostte om de wandeling van de parking naar het gebouw te doen. De job, de werkomgeving … het paste niet meer bij mij. Ik voelde dat als ik aan mijn bedrijfslaptop zat, dat ik daar niet meer blij van werd.

    Maar mijn vaste job opgeven? Daar heb ik wel een jaar of 6 over gedaan vooraleer het zover was.

    De Boesboom was er al in bijberoep – en ik voelde als ik iemand had gecoacht, dat ik daar enorm blij van werd.

    En dan kwam ik op het punt dat ik me realiseerde dat het tijd werd om te doen wat ik aan mijn cliënten aanraad: ik zeg altijd, volg je hart want dat klopt altijd.

    Dus toen heb ik mijn leidinggevende geïnformeerd dat ik ontslag wilde nemen.

    Weg uit de veilige gouden kooi. Sommigen verklaarden me voor gek, anderen vonden het vooral moedig. En dat hoor ik tot op de dag van vandaag nog. 'Chapeau dat je dat kon'

    Voor alle duidelijkheid: niemand moet nu impulsief zijn ontslag geven.

    Iemands verhaal is altijd uniek, en ik wil mensen krachtiger maken om de juiste keuze te maken voor zichzelf.

  • Voor mij betekent mentale veerkracht niet dat je altijd sterk moet zijn of dat je nooit eens een lastige week mag hebben. Integendeel. Veerkracht betekent dat je jezelf kent. Dat je weet wat jou energie geeft en wat jou leegtrekt, dat je je grenzen leert herkennen en aangeven. En vooral: dat je na een moeilijke periode weer kunt rechtveren. Want we zitten allemaal wel eens in een moeilijke periode – veerkracht helpt je om daar gepast mee om te gaan. Ik vind het eigenlijk jammer dat we vaak pas over veerkracht beginnen te praten als iemand al helemaal opgebrand is. Terwijl je er elke dag aan kunt bouwen, preventief, door kleine keuzes te maken, door naar je signalen te luisteren en jezelf niet altijd op de laatste plaats te zetten. En daar sluit die Mentale Veerkrachtweek mooi bij aan. Van 1 tot 10 oktober, met 10 oktober als Dag van de Geestelijke Gezondheid, zijn er in heel Vlaanderen honderden activiteiten rond mentale gezondheid. Onder het motto 'Samen Veerkrachtig' ligt dit jaar ook sterk de nadruk op verbinding. En dat vind ik heel belangrijk. We zijn nu eenmaal sociale wezens. Weten dat je ergens terechtkunt, bij een vriend(in), je omgeving of wanneer nodig bij professionele hulp, kan een enorm verschil maken.

Mentale veerkracht en de bedrijfswereld

  • Vooreerst : laat me eerst verduidelijken dat loopbaanbegeleiding geen synoniem is voor van job veranderen. Loopbaanbegeleiding is vooral: hoe blijf ik met goesting aan het werk? Daar kan het gaan over : een fijne samenwerking met je collega's en leidinggevende, hoe je voldoening kunt vinden in je huidige job, doorgroeien, of mits een andere job bij het zelfde bedrijf, of toch een complete ommekeer.

    Dat gezegd zijnde, vaak gaan de vragen over

    werkdruk : steeds meer opleveren met minder resources, minder mankracht, minder budgetten. Collega's die niet worden vervangen. De flexibiliteit die wordt gevraagd, ook wanneer collega's uitvallen. Dan kijken we vooral naar de zorg-omgeving, het onderwijs, en ook in productie-omgevingen merk ik dat wel.

    Daarnaast helaas, verbaast het me wel dat de werksfeer enorm toxisch kan zijn, daar waar je dit vandaag de dag niet zou verwachten omdat we met zijn allen vinden dat we respectvol moeten zijn.

  • Mijn antwoord bestaat uit 3 delen zelfs
    1/
    Ik weet dat verhalen nooit rechtlijnig zijn maar toch hebben we als vrouw vaak al jaren geleefd voor ons gezin, en geprobeerd om alles daar in goeie banen te leiden We hebben ons deels weggecijferd, ten koste van onszelf Maar goed, op een gegeven moment verandert dat – de kinderen worden groter en zelfstandig - er komt meer tijd vrij. Mensen verlangen naar iets voor zichzelf – of naar iets anders. Die midlife is de fase waarin je wil leren nee zeggen en voor jezelf opkomen, en nieuwe keuzes maken hoe je omgaat met mensen of situaties die niet meer bij je passen. Door de constante prestatiedruk die we in onze maatschappij voelen, belanden midlifers vaak bij de huisarts met het gevoel op een depressie of een burn out af te stevenen, terwijl ze eigenlijk in een fase zitten die bij het leven hoort. Dat laatste is een erg belangrijk inzicht.

    2/
    Nu de pensioenleeftijd almaar opschuift, merk ik dat ze op hun 50 zeggen : tja, nog dik 15 jaar te gaan. Ga ik dit op deze manier kunnen volhouden? Het antwoord ligt deels al in de vraag. Er borrelt iets. Maar of dat dan voor die laatste 10-15 jaar nog een nieuwe job is, of toch niet, da's dan belangrijk om daar achter te komen. Komt er nog bij dat velen ergens op de leeftijd van 55-60 een kleinkind mogen verwelkomen. Ook dat nieuwe kleine geluk maakt vaak heel wat los bij mensen. Ze willen meer kunnen genieten – en kunnen de laatste paar werkjaren als een stretch ervaren. Ook dat kan een keerpunt zijn dus.

    3/
    Wat ik ook wil aanhalen en vaak merk, is het generatieverschil.
    De 50+ zijn mensen met veel werkervaring, en verantwoordelijkheidsgevoel. Met veel levenservaring ook. Hebben al heel wat watertjes doorzwommen. Ze komen in aanraking met jongere generaties, groot geworden met Social Media en alles gaat enorm snel. De jongere generatie heeft vaak een andere kijk op werken en commitment, en geeft vaak een andere invulling aan work-life balans. Dat kan heel boeiend en verrijkend zijn, maar het kan ook voor conflicten zorgen. Er zijn nogal wat cliënten die qua leeftijd plots wel de moeder/vader konden zijn van de anderen, en tijdens de pauzes nog moeilijk aansluiting vinden bij de gesprekken.

  • De snelle 1-2-3 tip is soms ofwel : ge moet wat olifantenvel kweken (dus volhouden tegen beter weten in), ofwel: rode vlag lopen ! Die laatste zie ik steeds vaker als advies verschijnen in FB groepen.

    Maar uit elke situatie kun je leren. Alles wat je nu niet leert of oplost, neem je ook mee naar je volgende relatie of je volgende job. Je komt daar ongetwijfeld weer iemand tegen die laat ons zeggen 'ambetant doet'. Je belandt gewoon in het zelfde. Tot je het leert. Voor een deel kijken we naar : oké, je wordt getriggerd, waar komt jouw reactie vandaan? Vaak herkennen we gelijkaardige situaties of triggers in onze kindertijd of jeugdjaren. En schieten we nu in onze automatische copingmechanismen dan is het goed om dat al onder ogen te zien Daarnaast kun je ook leren grenzen aangeven, en je eigen plek innemen. Op een juiste manier leren opkomen voor jezelf, assertief zijn zonder agressief te zijn.

    Ook dit leer je niet in een boek, een podcast of met chatGPT – hier heb je echt handvatten nodig, iemand die tussen de lijnen luistert, die jou liefdevol de spiegel voorhoudt, iemand die jou aanmoedigt, iemand die kritisch vragen stelt.

    En dan zei een jongedame onlangs in haar laatste sessie Ik had nooit kunnen denken dat ik zo gelukkig zou kunnen zijn. Dat klinkt als muziek in mijn oren, toch?

  • (lacht) Ja, gelukkig wel. 😊 Ik vind ChatGPT trouwens fantastisch. Ik gebruik het zelf ook. En podcasts, boeken, webinars... allemaal waardevol.
    Maar informatie hebben is nog iets anders dan jezelf echt leren kennen. Je kunt perfect tegen ChatGPT zeggen: "Ik heb stress, wat moet ik doen?" En je krijgt waarschijnlijk een heel mooi antwoord met tien tips.

    Maar ChatGPT kent jouw geschiedenis niet. Het hoort niet dat je nét iets anders zegt dan wat je bedoelt. Het ziet niet dat jouw masker lacht, ook al vertel je iets dat eigenlijk heel pijnlijk is.

    En dat is net wat ik doe: ik luister ook tussen de lijnen. Ik stel soms een vraag waarvan iemand denkt: "Amai, daar had ik zelf nog nooit zo naar gekeken."

    Dus ik denk niet dat AI de hulpverlening overbodig maakt. Integendeel. Het kan mensen helpen om informatie te vinden en zichzelf beter voor te bereiden.

    Maar uiteindelijk moet je die informatie nog altijd vertalen naar jouw eigen leven. Want je kunt honderd podcasts beluisteren over grenzen stellen... maar als je nog altijd niet durft zeggen: "Nee, dat lukt mij niet", dan is er eigenlijk niets veranderd. 😉

De kracht van de groep

  • Ik ga nu iets zeggen wat misschien raar klinkt, maar eigenlijk hangt ons leven aaneen van rouw en verlies. Alles wat jij niet leuk vindt, is in feite een vorm van rouw of verlies. En als ik zeg: alles wat je niet leuk vindt… dan is dat natuurlijk nogal wat.

    Het kan gaan om gescheiden ouders, geldtekort thuis, een ouder die psychisch of lichamelijk ziek was en er niet voor je kon zijn, misbruik, gepest worden… Dat noemen we soms trauma met een grote T.

    Gelukkig hoeft niet alles even zwaar te zijn. Misschien had jij eigenlijk een heel goede kindertijd en kwam je op het eerste gezicht niets tekort. Maar ook daar kunnen kleine ervaringen een invloed hebben. Trauma met een kleine t, noemen we dat soms.

    Het stereotype voorbeeld van het rapport: "oh goed gewerkt, maar die 7 dat had toch beter gekund" Dus je leert: perfecter is beter

    Of misschien speelde jij als kind heel uitbundig, en kreeg je dikwijls te horen: "Doe nu eens rustig! " Dan kan je leren om jezelf in te tomen.

    Of misschien mocht als kind aan tafel niks zeggen. "Hou je mond." Dan heb je geleerd: Ik zwijg beter. Mijn mening doet er niet toe.

    Want als kind wil je erbij horen. Je wil geliefd worden, graag gezien worden. En dus gaan we ons aanpassen aan wat we denken dat anderen van ons verwachten.

    En als je heel ver verwijderd geraakt van wie je eigenlijk bent en wat jij nodig hebt, dan zul je dat op een bepaald moment vanbinnen voelen. Frustratie. Ergernis. Ge fokt u op. Verdriet. Eenzaamheid. Je ongelukkig voelen.

    Dat zijn signalen waar ik aandacht voor wil hebben.

    Want als je die signalen heel lang negeert, kan ook je lichaam mee beginnen reageren.

    Ik beweer hierbij niet dat elke lichamelijke klacht automatisch een psychologische oorzaak heeft – absoluut niet. Bij lichamelijke klachten is het belangrijk om die eerst medisch te laten onderzoeken. Een arts kan lichamelijke oorzaken vaststellen of uitsluiten. Maar soms is er medisch geen duidelijke verklaring, of blijven de klachten ondanks behandeling aanhouden. En dán vind ik het interessant om nog een tweede laag te onderzoeken. Wat speelt er op emotioneel vlak? Welke stress draag je al lang mee? Is er misschien verdriet of verlies waar je nooit echt aan toe kwam?

    Ik heb dat zelf ervaren, die lichamelijke klachten. Bijna 20 jaar geleden werd bij mij chronische keelontsteking vastgesteld. Mijn keel was duidelijk mijn zwakke plek en bijna elke winter had ik antibiotica nodig. In die periode zat ik ook al een hele tijd niet goed in mijn vel door mijn huwelijk. Op een bepaald moment stelde de neus-keel-oorarts vast dat mijn amandelen verwijderd moesten worden. Op volwassen leeftijd, vlak voor Kerst. Dat zag ik niet zitten.

    Uiteindelijk ben ik mijn eigen weg gegaan, ik ben gescheiden, en ik leerde de moeilijke dingen uit te spreken en om mijn verdriet de ruimte te geven. Opvallend genoeg verdwenen daarna mijn keelklachten. Mijn amandelen zitten er nog altijd in – en ik heb al jaren geen AB meer nodig gehad voor mijn keel.

    Maar – en dat vind ik echt belangrijk om erbij te zeggen – ik zou nooit zeggen: "Zie je wel, jouw lichamelijke klacht komt door je emoties." Zo eenvoudig zwart-wit werkt het niet.

    Voor mij gaat het er dus niet om om een medische diagnose te vervangen. Het gaat erom dat je, naast de medische kant, ook durft te kijken naar wat er in jezelf en in je leven speelt. En je lichaam kan hierin een interessante boodschapper zijn.

  • Weet je, we leven vandaag heel anders dan pakweg 40 jaar geleden. Vroeger had je misschien een buurvrouw waar je zomaar even kon binnenvallen, of een moemoe die altijd thuis was. Nu moeten we soms met vriendinnen al bijna drie maanden op voorhand iets in de agenda zetten.

    En daarom vind ik zo'n kleine groep zo waardevol voor de verbinding. ik begrijp heel goed dat een kleine groep voor sommige mensen in het begin een drempel kan zijn. Je stelt je toch kwetsbaarder op. Misschien ben je bang om je verhaal te delen of jezelf bloot te geven.

    Daarom komen mensen soms binnen met het idee: ik luister eerst gewoon even. En dat is helemaal oké.

    Maar wat ik zo mooi vind, is dat wanneer je luistert naar de verhalen van anderen, je vaak denkt: wauw… dit gaat eigenlijk ook een stukje over mij.

    Want die verhalen raken bijna nooit toevallig iets bij jou. Misschien herken je jezelf erin. Misschien roept het een herinnering op. Of misschien denk je: dat heb ik ook meegemaakt, maar daar ben ik ondertussen wel doorgeraakt.

    En precies daar ontstaat verbinding. Mensen geven elkaar spontaan herkenning, steun en soms ook tips.

    En vaak ontstaat er een soort opluchting: hé, er zijn nog mensen die hiermee worstelen.

    Ik werk daarom heel graag met kleine groepen, bijvoorbeeld in een vrouwencirkel of tijdens een workshop.

    Ik vind het heel mooi wat zo'n groep met initieel onbekenden voor mekaar, aan het eind van de dag of van de reeks, kan brengen.

Blik op de toekomst

  • Even kaderen voor wie niet vertrouwd is met de ikigai: ikigai is een Japanse filosofie die heeft te maken met zingeving en richting.  Wat vind je fijn om te doen, als persoon, en beroepsmatig, waar word jij blij van? Kort en vrij vertaald.

    Ik vind het superfijn om samen met mensen uit te zoeken waar zij blij van worden, wat ze daarvoor kunnen doen.

    Zeker in het begin van een kalenderjaar om weer eens stil te staan bij: ‘wat heeft het afgelopen jaar me opgeleverd en waar ga ik het komende jaar naartoe werken.’

    Dus ja het is ook een fijne vraag van jou om naar mijn komende 3 jaar te vragen 😊


    Ik zou zeggen : 
    1/ Ik hoop echt de drempel naar hulpverlening te kunnen verlagen. En heel concreet: vanaf begin oktober start ik mijn Chat-Thee momenten in plaatselijke horeca-zaken: niet ChatGPT maar Chat-Thee
    1 of 2 keer in de maand vind je in mij in een sporthal of een koffiehuis, en kun je vragen aan me komen stellen.
    Kom gewoon af, ik trakteer je op een gratis koffietje of een thee. De eerste is op woensdag 7 oktober om 13 u in Retie – en de andere momenten vind je op mijn FB en IG. Kom gewoon af, vertel, stel vragen, het lucht zo keihard op.


    2/ Heel graag wil ik ook in kleine bedrijven het klankbord zijn voor mensen – bvb om de 2 maanden een dag in het bedrijf aanwezig zijn zodat mensen me daar kunnen aanspreken. Ook om de drempel te verlagen. Tegelijk ook om hun context te kennen.
    Dat zal heel helpend zijn voor de werknemers zelf, en uiteraard ook voor de werkgever. Want als die man of vrouw personeel aanwerft, en 2 jaar opleidt, maar het zit qua sfeer niet goed, dan is dat niet goed voor de samenwerking, en ook niet voor de uitstraling naar buiten.


    3/ Last but not least, naast het feit dat ik mijn werk supergraag doe, ga ik ook heel graag wandelen in de natuur met Geert mijn levenspartner, lees ik graag, puzzel ik graag, hou ik van bergen en meren – dus daar een goeie balans in bewaken, zoals ik aan mijn cliënten aanraad, dat lijkt ook wel wat voor mezelf.

Interview Radio Mol - 26 sept 2026

Van 1 tot 10 oktober is er zoals elk jaar de 10-daagse van de geestelijke gezondheid. Met als thema "Goed omringd zijn" kan je naar lezingen gaan, theater of praatcafé.Tessy Van Echelpoel is expert in mentale veerkracht en begeleidt mensen met burn-hout op weg naar - hopelijk - minder stress. 

  • 1 - Ik denk dat meer welvaart niet automatisch betekent dat we ook meer rust hebben.

    We hebben vandaag ontzettend veel mogelijkheden en keuzes, maar daardoor voelen we ook veel druk.

    We hebben het gevoel van de eerste keer de juiste keuze te moeten maken, maar op basis waarvan moeten we kiezen en beslissen? En wat als we fout kiezen?

    2 - En daarnaast leggen we onszelf ook heel veel druk op. We willen een goede partner zijn, een goede ouder, goed presteren op ons werk, gezond eten, sporten, een sociaal leven hebben, we willen niks missen,… en liefst ook nog gelukkig zijn.

    3 – Bovendien staan we bijna continu ‘aan’.

    Via onze gsm, mails, verschillende sociale media-kanalen… er is zoveel informatie, er zijn zoveel prikkels en ook daar voelen we die druk, die verwachten van anderen.
    Er is altijd wel iets dat nog moet gebeuren of waarop we zouden kunnen/moeten reageren.
    “Heb je die vraag in de groepsapp al gezien?” “Ik heb jou een mail gestuurd.” Het stopt nooit.

  • Een beetje stress op zich is niet het probleem, want stress kan ook positief zijn.

    Maar ik merk in mijn praktijk dat veel mensen vooral heel lang doorgaan. Ze voelen wel dat ze beginnen leeglopen, maar denken: nog efkes, het wordt wel beter.

    En daar begint het vaak mis te gaan. Een burn-out komt meestal niet van de ene dag op de andere. De emmer loopt niet over van de laatste druppel.

    1 - Ik zou vooral zeggen: leer je eigen signalen kennen, zoals minder kunnen verdragen, slechter slapen, geen energie meer hebben voor dingen die je vroeger plezant vond, altijd maar ‘moeten’…

    2 - Ook is het belangrijk om jezelf niet altijd op de laatste plaats te zetten.
    Grenzen leren aangeven is van het grootste belang. Neen zeggen is oké, het maakt jou geen slecht mens.

    3 – Daarnaast: voldoende bewegen, liefst in de natuur, gezond eten, tijd maken om te niksen, en omgaan met mensen bij wie ge u goed voelt … dat maakt een enorm verschil

    4 - En misschien nog belangrijker: durf hulp te vragen vóór je helemaal opgebrand bent. Wees eerlijk met jezelf, en spreek het uit. Niet de standaard ‘ça va wel’ maar ‘het is veel de laatste tijd’.

  • Eerst en vooral: een burn-out is geen kwestie van ‘even wat beter plannen’ of ‘wat meer ontspannen’. Het is een ernstig signaal dat iemand veel te lang over zijn of haar grenzen is gegaan. En is het ook geen kwestie van gewoon ‘herpak u nu eens’. 

    Dat kader ik al vrij snel, want velen voelen zich gefaald, of hebben een schuldgevoel naar het gezin of collega’s toe.

    Goed - ik kijk eerst samen met iemand naar: Wat is er precies gebeurd? Waar is iemand op leeggelopen? Wat vraagt vandaag zoveel energie?

    En vooral: welke patronen hebben ervoor gezorgd dat die persoon zo lang is blijven doorgaan?
    Want twee mensen kunnen allebei een burn-out hebben, maar om heel verschillende redenen.

    Bij de ene speelt bijvoorbeeld perfectionisme of altijd voor iedereen klaarstaan.
    Bij een andere iemand die jarenlang in een job zit die helemaal niet meer past.
    Soms spelen er ook moeilijkheden in een relatie of gezin, verlies, langdurige stress of oude patronen uit de kindertijd mee.

    En we gaan op zoek naar zingeving: wat vindt iemand plezant om te doen, ofwel om zich te ontspannen, ofwel qua job, of als levensdoel. Het hangt altijd af van de persoon in kwestie he.

    Ik wil vooral dat die persoon zichzelf beter leert kennen, begrijpt waarom hij of zij is leeggelopen en andere keuzes leert maken. En dan zal ik die persoon stimuleren om de gewenste richting in te slaan. En daar handvatten bij bieden.

  • Ja, absoluut. En misschien is dat ook wel waarom ik mensen in zulke periodes zo goed begrijp.

    Ik heb zelf meer dan 30 jaar in een veeleisende multinational gewerkt. De Boesboom was er al in bijberoep, maar op een bepaald moment merkte ik dat mijn vaste job niet meer bij mij paste.

    Ik voelde het letterlijk. Ik moest mezelf ’s morgens bijna naar binnen slepen van de parking naar het gebouw. En wanneer ik achter mijn bedrijfslaptop zat, voelde ik geen voldoening meer.

    Maar ik heb niet van vandaag op morgen mijn ontslag gegeven. Ik heb daar ettelijke jaren over gedaan. Want een goede, vaste job opgeven waar je financieel goed zit, dat doe je niet zomaar.

    Uiteindelijk kwam ik op het punt waarop ik dacht: ik vertel mijn cliënten altijd dat ze naar zichzelf moeten luisteren en durven kijken naar wat wél bij hen past. Dan moet ik dat zelf ook doen.

    En toen heb ik de stap gezet en heb ik mijn ontslag aangeboden, na 31 jaar.

    Een keerpunt hoeft zeker niet altijd een grote sprong te zijn. Het begint dikwijls gewoon met een nieuw inzicht, met weten wat voor jezelf belangrijk is, of met een lastig gesprek toch aangaan.

     

    Hebben mensen dan soms een kleine shock nodig om iets fundamenteel te veranderen?

    Er zal allicht iets zijn dat triggert, dat klopt. Soms is dat iets financieel, iets in de relatie, of iets lichamelijks, waarbij ze denken, tiens nu moet ik toch eens goed in mijn haar krabben, hoe gaat het er voor mij verder uit zien?

  • (lacht) Ja, gelukkig wel. Naast boeken lezen is er idd een nieuwe manier gekomen van hulp zoeken: podcasts, webinars en ChatGPT kunnen ontzettend waardevol zijn. Absoluut!

    Maar informatie hebben is iets anders dan jezelf echt leren kennen.
    Je kunt bijvoorbeeld aan ChatGPT vragen: ‘Ik heb stress, wat moet ik doen?’ En je krijgt waarschijnlijk een heel mooi antwoord met tien tips.

    En je kunt honderd podcasts luisteren over grenzen stellen. Maar als je nog altijd niet durft zeggen: ‘Nee, ik ga het niet doen’, is er eigenlijk nog niets veranderd.

    Een goede begeleiding helpt je om die informatie te vertalen naar jouw eigen leven.

    Een méns tegenover je, die kan merken dat jij zegt: ‘Het gaat eigenlijk wel’, terwijl je lichaam en je mimiek iets heel anders vertellen. En die kan tussen de lijnen luisteren, en doorvragen.

    Bekijk het zoals leren autorijden: de theorie leer je in een boek en online. Maar ge wordt maar stuurvaardig en behendig op de baan als ge goede begeleiding krijgt van iemand die al jaren ervaring heeft.

    Ik had bijvoorbeeld iemand in begeleiding die mij op een bepaald moment tien pagina’s uit ChatGPT liet lezen. Het was goed opgebouwd.
    Maar omdat ik die persoon ondertussen kende, miste ik direkt iets in het verhaal. Door voordien diepere vragen te stellen, kwamen er dingen naar boven die in die tien pagina’s helemaal niet zichtbaar waren.

    Dat is voor mij het verschil.

  • Het thema van dit jaar – ‘Goed omringd zijn’ – vind ik eigenlijk heel mooi, omdat verbinding zo belangrijk is voor onze mentale veerkracht. Mensen zijn sociale wezens.

    Ik merk in mijn praktijk dat veel mensen vandaag wel veel contacten hebben, maar zich toch alleen kunnen voelen. We zijn bij sportclubs en we hebben 100’en mensen op sociale media, maar we weten niet bij wie we terecht kunnen voor een kwetsbaar gesprek.

    Van mijn kant wil ik vooral de drempel verlagen voor mensen die met maakt niet uit welke levensvraag zitten, en het gevoel hebben niet bij de partner of familie terecht te kunnen, of niet de juiste vrienden hebben.

    Er zitten 3 activiteiten aan te komen:
    - een rustige reflectiewandeling nu woensdag voormiddag in het Prinsenpark,
    - de woensdag nadien, 7 oktober is er een chat-thee moment (geen Chat-GPT) waarin alle vragen welkom zijn, in de sporthal in Retie
    - en op donderdag 8 oktober geef ik ’s avonds in Dessel een lezing rond Grenzen Stellen.

    Zo wil ik mensen vooral meegeven dat je niet moet wachten tot het slecht gaat om aandacht te hebben voor je mentale gezondheid.

    Ik heb liever dat mensen om half twaalf hulp vragen dan om vijf voor twaalf. Maar de waarheid is, dat veel mensen wachten tot half één. En dat is spijtig, dat hoeft niet zo te zijn.