“Today is the first day
of the rest of my life”
Yes, you can …
Hou je massa’s borden draaiende? Je moet wel. Allee ja, dat denk je.
Tot je beseft dat je de laatste tijd niet meer goed in je vel zit, vastloopt in je hoofd en dat jouw energie weglekt.
Er komt elke dag veel op je af. Je bent misschien mama of papa, deel van een nieuw samengesteld gezin, partner, ex, moeke of vake, dochter of zoon... Je bent werknemer of werkgever, student, ondernemer.
Wat wordt er veel van je verwacht.
En terwijl je alles probeert te combineren, spelen er dingen in je omgeving die jou uit balans brengen. Of er gebeurt iets ingrijpends waardoor je wereld op z’n kop staat. Een ziekte, een verbroken relatie, …
Tegenslagen zijn niet te plannen, ze overkomen je. Maar hoe je ermee omgaat, maakt wel het verschil.
Veel mensen verlangen naar meer welzijn en veerkracht. Een fijn leven draait om meer dan plezier, geld of gezondheid alleen. Warme relaties, persoonlijke groei, creativiteit en voldoende rust spelen een belangrijke rol bij je gevoel van welzijn.
Samen werken we aan jouw veerkracht
Veerkracht heeft te maken met hoe je kunt omgaan met stress, verdriet en onzekerheid.
Veerkracht is ook de durf om aan te geven wanneer iets niet oké is.
Als je eerlijk bent met jezelf, voel je op een gegeven moment dat het zo niet langer gaat, en dat het moet veranderen.
Een ‘goed boek’ en podcasts zijn inspirerend, dat wel, maar ze brengen niet de echte verandering. Net zomin als Chat GPT dat doet.
Veel mensen met stress blijven dan ook lang in cirkeltjes draaien, met soms een weerkerende burn-out tot gevolgd.
En da’s jammer. Want het hoeft zo niet te zijn.
Wat je nu nodig hebt, is iemand die naast je staat, ziet waar de lastigheid zit, en je helpt toepassen wat écht voor jou werkt.
Vergelijk het met leren autorijden: niemand kan autorijden alleen maar aan de hand van een podcast of een boek. Zo iemand blijft achter het stuur hokkelen en schokkelen. Voor de finesses heb je nu eenmaal de kennis en kunde van een ervaren begeleider nodig.
Je hoeft dit niet alleen te doen.
Met mijn krachtige aanpak zorg ik ervoor dat jij straks je leven weer op de rails hebt, en dat je sterker en gelukkiger dan ooit in het leven staat.
Ik begeleid je niet alleen met wat je kunt doen, maar vooral hoe je het toepast in je dagelijkse leven. Zoals bij het autorijden ...
Yes, we can.
Yes, you can.
Liefs,
Tessy
Ik wil graag het leven van 1 iemand per dag helpen veranderen.
Ben jij degene die vandaag kiest voor verademing?
Ben jij degene die vandaag weer plezier in het leven zoekt?
Ik luister graag naar jouw verhaal.
Wil je me eerst in alle rust
wat beter leren kennen?
Dan kun je me hier aan het woord horen.
Of liever het interview nalezen? Dat kan ook:
De oorsprong en de persoonlijke missie
-
Tessy –geboren en getogen in Retie als de jongste van 4 – da's inmiddels iets meer dan 50 jaar geleden – ik ben mama van een fijne zoon van bijna 21 – levenspartner van Geert, en daarmee ook plusmama Ik werk rond mentale veerkracht en specifiek rond Stress en Burn-out preventie, en Werkgeluk. Mijn Praktijk De Boesboom in Retie bestaat intussen 7 jaar, en sinds dit voorjaar vind je mijn praktijk ook in Zuid-Limburg, nabij Tongeren-Borgloon.
-
Ik begeleid mensen die op een punt komen dat ze zich vragen stellen over het leven, over de uitdagingen waar ze tegenaan lopen. Die moe zijn van alles, van de ratrace, van de lastigheden die ze bij de huidige maatschappij ervaren. En ik begeleid hen naar een stabiel en gelukkig leven, zodat ze weer zeggen "hey ik heb mijn leven weer op de rails."
-
Ja dat klopt – Ik heb al gemerkt dat veel mensen lang wachten om hulp te vragen: vanuit de overtuiging dat ze het zelf moeten kunnen en maar moeten doorbijten, of vanuit schaamte, vanuit een gevoel van falen, of iets van de vuile was niet buiten hangen,… Ik hoorde eens van iemand dat ze al 2 jaar met de hond langs mijn huis passeerde, en al 2 jaar dacht, ik zou eens een afspraak moeten maken. 2 jaar stelde die dat uit. En da's geen uitzondering.
Intussen vragen ze eens raad hier of daar, lezen ze een boek, nemen eens een week verlof, en hopen dan dat het 'zomaar' betert. Maar da's zelden het geval.
Veel van hen blijven lang in cirkeltjes draaien, en dat is vermoeiend, en het knaagt aan hun zelfvertrouwen. En dat hoeft zo niet te zijn, dat kan ook anders.
-
Mijn zoon weende altijd als ik hem naar school bracht, hij was toen 8. Nogal gênant he voor een jongen van 8. Maar ook wel gênant voor mij. Maar of ik geduldig en lief was, of kordaat zoals me werd aangeraden, of ja ik heb ook wel eens mijn geduld verloren zodat ik kwaad werd. Niks hielp, en dat kwaad worden natuurlijk ook niet. Ik kwam toen bij iemand terecht die Kindertolk is – en eigenlijk was het probleemgedrag in 2-3 gesprekken opgelost. Nadien heb ik me afgevraagd hoe dat zo snel kon. Mijn zoon spiegelde mij, en ik had dat helemaal niet in de gaten. Ik had eerlijk gezegd ook nog nooit gehoord van spiegelgedrag. Maar ik vond dat dus zo fascinerend dat ik jaren later zelf de opleiding ben gaan volgen. Daarbij leerde ik om probleemgedrag dat iemand bij zijn of haar kind ervaart, om te zetten, te vertalen zeg maar, naar woorden waar de volwassene wat mee kan. Probleemgedrag zoals bijvoorbeeld bedplassen, slecht eten, pokkepubergedrag, dikwijls verkouden zijn, oorontstekingen, enz. Weet je wat ook fascinerend was, en misschien verklaar je me voor gek … Sinds de geboorte van mijn zoon hield ik zijn groeicurve bij in het kinderboekske. Het jaar dat ik de opleiding deed en dus aan persoonlijke ontwikkeling, en dus figuurlijk als persoon groeide, dát jaar is mijn zoon maar liefst letterlijk 13 cm gegroeid. Het meeste aantal cm van ooit. Misschien verklaar je me voor gek maar ik vind dat een heel merkwaardige samenhang. Het eerste zaadje voor mijn professionele ommekeer was daar geplant. Al besefte ik dat toen nog niet.
-
De naam De Boesboom werd gekozen om 2 redenen: een Boom geeft zuurstof aan de planeet, en bomen krijgen ook wel wat te verduren. Maar als je goed geworteld bent, en stevig staat, kun je veel aan. En een boom die gezond is, brengt ook veel en gezonde vruchten voort – vandaar de appels in mijn logo.
Het deeltje Boes verwijst naar het Boesdijkhof, dat is de speeltuin waar ik in mijn jeugd tegenover woonde en waar ik heel veel uren heb doorgebracht. Boes is ook een dialectwoord voor schommel, stuur. Als we schommelen, dan beweegt een schommel maar wat heen en weer. Je beweegt wel, maar je komt niet verder. Als kind vond ik het geweldig om op het hoogste punt uit de schommel te springen, en dan wooooosh – met een grote boog ergens anders te landen. Vrijheid. Zalig.
-
Vooreerst, ik heb het wel superveel jaren naar mijn zin gehad als Excecutive Management Assistant, en ik heb er veel kansen gekregen. Dus daar ben ik nog steeds dankbaar voor. Het begin van het keerpunt kwam er wellicht toen ik die opleiding PresentChild volgde - die inzichten en die resultaten vond ik zo geweldig! Ik kon met die kennis niet gewoon niks doen. En dus startte ik vrijwel onverwacht De Boesboom in bijberoep.
Daarna heb ik uit pure interesse nog tal van opleidingen gevolgd, zoals systemisch werk en opstellingen, innerlijk kind werk, voice dialogue, rouw en verliesbegeleiding – ik vond dat allemaal magisch om te horen. Ik bleef nieuwsgierig, dus ja ook psychosomatiek mbt ziekteklachten is kei interessant, ikigai en ACT mbt zingeving en richting enz. Alles komt zo mooi samen. En ik rolde zonder dat ik het in de gaten had, van het één in het ander.
Voor mij gaat het er altijd om: als je niet gelukkig bent, wat kun je dan wel doen? Zo was het dus ook voor mijn werk. De laatste 6 jaar liep ik in mijn hoofdberoep wat leeg om meerdere redenen. Ik voelde zelfs elke morgen dat het me moeite kostte om de wandeling van de parking naar het gebouw te doen. De job, de werkomgeving … het paste niet meer bij mij. Ik voelde dat als ik aan mijn bedrijfslaptop zat, dat ik daar niet meer blij van werd.
Maar mijn vaste job opgeven? Daar heb ik wel een jaar of 6 over gedaan vooraleer het zover was.
De Boesboom was er al in bijberoep – en ik voelde als ik iemand had gecoacht, dat ik daar enorm blij van werd.
En dan kwam ik op het punt dat ik me realiseerde dat het tijd werd om te doen wat ik aan mijn cliënten aanraad: ik zeg altijd, volg je hart want dat klopt altijd.
Dus toen heb ik mijn leidinggevende geïnformeerd dat ik ontslag wilde nemen.
Weg uit de veilige gouden kooi. Sommigen verklaarden me voor gek, anderen vonden het vooral moedig. En dat hoor ik tot op de dag van vandaag nog. 'Chapeau dat je dat kon'
Voor alle duidelijkheid: niemand moet nu impulsief zijn ontslag geven.
Iemands verhaal is altijd uniek, en ik wil mensen krachtiger maken om de juiste keuze te maken voor zichzelf.
-
Voor mij betekent mentale veerkracht niet dat je altijd sterk moet zijn of dat je nooit eens een lastige week mag hebben. Integendeel. Veerkracht betekent dat je jezelf kent. Dat je weet wat jou energie geeft en wat jou leegtrekt, dat je je grenzen leert herkennen en aangeven. En vooral: dat je na een moeilijke periode weer kunt rechtveren. Want we zitten allemaal wel eens in een moeilijke periode – veerkracht helpt je om daar gepast mee om te gaan. Ik vind het eigenlijk jammer dat we vaak pas over veerkracht beginnen te praten als iemand al helemaal opgebrand is. Terwijl je er elke dag aan kunt bouwen, preventief, door kleine keuzes te maken, door naar je signalen te luisteren en jezelf niet altijd op de laatste plaats te zetten. En daar sluit die Mentale Veerkrachtweek mooi bij aan. Van 1 tot 10 oktober, met 10 oktober als Dag van de Geestelijke Gezondheid, zijn er in heel Vlaanderen honderden activiteiten rond mentale gezondheid. Onder het motto 'Samen Veerkrachtig' ligt dit jaar ook sterk de nadruk op verbinding. En dat vind ik heel belangrijk. We zijn nu eenmaal sociale wezens. Weten dat je ergens terechtkunt, bij een vriend(in), je omgeving of wanneer nodig bij professionele hulp, kan een enorm verschil maken.
Mentale veerkracht en de bedrijfswereld
-
Vooreerst : laat me eerst verduidelijken dat loopbaanbegeleiding geen synoniem is voor van job veranderen. Loopbaanbegeleiding is vooral: hoe blijf ik met goesting aan het werk? Daar kan het gaan over : een fijne samenwerking met je collega's en leidinggevende, hoe je voldoening kunt vinden in je huidige job, doorgroeien, of mits een andere job bij het zelfde bedrijf, of toch een complete ommekeer.
Dat gezegd zijnde, vaak gaan de vragen over
werkdruk : steeds meer opleveren met minder resources, minder mankracht, minder budgetten. Collega's die niet worden vervangen. De flexibiliteit die wordt gevraagd, ook wanneer collega's uitvallen. Dan kijken we vooral naar de zorg-omgeving, het onderwijs, en ook in productie-omgevingen merk ik dat wel.
Daarnaast helaas, verbaast het me wel dat de werksfeer enorm toxisch kan zijn, daar waar je dit vandaag de dag niet zou verwachten omdat we met zijn allen vinden dat we respectvol moeten zijn.
-
Mijn antwoord bestaat uit 3 delen zelfs
1/
Ik weet dat verhalen nooit rechtlijnig zijn maar toch hebben we als vrouw vaak al jaren geleefd voor ons gezin, en geprobeerd om alles daar in goeie banen te leiden We hebben ons deels weggecijferd, ten koste van onszelf Maar goed, op een gegeven moment verandert dat – de kinderen worden groter en zelfstandig - er komt meer tijd vrij. Mensen verlangen naar iets voor zichzelf – of naar iets anders. Die midlife is de fase waarin je wil leren nee zeggen en voor jezelf opkomen, en nieuwe keuzes maken hoe je omgaat met mensen of situaties die niet meer bij je passen. Door de constante prestatiedruk die we in onze maatschappij voelen, belanden midlifers vaak bij de huisarts met het gevoel op een depressie of een burn out af te stevenen, terwijl ze eigenlijk in een fase zitten die bij het leven hoort. Dat laatste is een erg belangrijk inzicht.
2/
Nu de pensioenleeftijd almaar opschuift, merk ik dat ze op hun 50 zeggen : tja, nog dik 15 jaar te gaan. Ga ik dit op deze manier kunnen volhouden? Het antwoord ligt deels al in de vraag. Er borrelt iets. Maar of dat dan voor die laatste 10-15 jaar nog een nieuwe job is, of toch niet, da's dan belangrijk om daar achter te komen. Komt er nog bij dat velen ergens op de leeftijd van 55-60 een kleinkind mogen verwelkomen. Ook dat nieuwe kleine geluk maakt vaak heel wat los bij mensen. Ze willen meer kunnen genieten – en kunnen de laatste paar werkjaren als een stretch ervaren. Ook dat kan een keerpunt zijn dus.
3/
Wat ik ook wil aanhalen en vaak merk, is het generatieverschil.
De 50+ zijn mensen met veel werkervaring, en verantwoordelijkheidsgevoel. Met veel levenservaring ook. Hebben al heel wat watertjes doorzwommen. Ze komen in aanraking met jongere generaties, groot geworden met Social Media en alles gaat enorm snel. De jongere generatie heeft vaak een andere kijk op werken en commitment, en geeft vaak een andere invulling aan work-life balans. Dat kan heel boeiend en verrijkend zijn, maar het kan ook voor conflicten zorgen. Er zijn nogal wat cliënten die qua leeftijd plots wel de moeder/vader konden zijn van de anderen, en tijdens de pauzes nog moeilijk aansluiting vinden bij de gesprekken. -
De snelle 1-2-3 tip is soms ofwel : ge moet wat olifantenvel kweken (dus volhouden tegen beter weten in), ofwel: rode vlag lopen ! Die laatste zie ik steeds vaker als advies verschijnen in FB groepen.
Maar uit elke situatie kun je leren. Alles wat je nu niet leert of oplost, neem je ook mee naar je volgende relatie of je volgende job. Je komt daar ongetwijfeld weer iemand tegen die laat ons zeggen 'ambetant doet'. Je belandt gewoon in het zelfde. Tot je het leert. Voor een deel kijken we naar : oké, je wordt getriggerd, waar komt jouw reactie vandaan? Vaak herkennen we gelijkaardige situaties of triggers in onze kindertijd of jeugdjaren. En schieten we nu in onze automatische copingmechanismen dan is het goed om dat al onder ogen te zien Daarnaast kun je ook leren grenzen aangeven, en je eigen plek innemen. Op een juiste manier leren opkomen voor jezelf, assertief zijn zonder agressief te zijn.
Ook dit leer je niet in een boek, een podcast of met chatGPT – hier heb je echt handvatten nodig, iemand die tussen de lijnen luistert, die jou liefdevol de spiegel voorhoudt, iemand die jou aanmoedigt, iemand die kritisch vragen stelt.
En dan zei een jongedame onlangs in haar laatste sessie Ik had nooit kunnen denken dat ik zo gelukkig zou kunnen zijn. Dat klinkt als muziek in mijn oren, toch?
-
(lacht) Ja, gelukkig wel. 😊 Ik vind ChatGPT trouwens fantastisch. Ik gebruik het zelf ook. En podcasts, boeken, webinars... allemaal waardevol.
Maar informatie hebben is nog iets anders dan jezelf echt leren kennen. Je kunt perfect tegen ChatGPT zeggen: "Ik heb stress, wat moet ik doen?" En je krijgt waarschijnlijk een heel mooi antwoord met tien tips.
Maar ChatGPT kent jouw geschiedenis niet. Het hoort niet dat je nét iets anders zegt dan wat je bedoelt. Het ziet niet dat jouw masker lacht, ook al vertel je iets dat eigenlijk heel pijnlijk is.
En dat is net wat ik doe: ik luister ook tussen de lijnen. Ik stel soms een vraag waarvan iemand denkt: "Amai, daar had ik zelf nog nooit zo naar gekeken."
Dus ik denk niet dat AI de hulpverlening overbodig maakt. Integendeel. Het kan mensen helpen om informatie te vinden en zichzelf beter voor te bereiden.
Maar uiteindelijk moet je die informatie nog altijd vertalen naar jouw eigen leven. Want je kunt honderd podcasts beluisteren over grenzen stellen... maar als je nog altijd niet durft zeggen: "Nee, dat lukt mij niet", dan is er eigenlijk niets veranderd. 😉
De kracht van de groep
-
Ik ga nu iets zeggen wat misschien raar klinkt, maar eigenlijk hangt ons leven aaneen van rouw en verlies. Alles wat jij niet leuk vindt, is in feite een vorm van rouw of verlies. En als ik zeg: alles wat je niet leuk vindt… dan is dat natuurlijk nogal wat.
Het kan gaan om gescheiden ouders, geldtekort thuis, een ouder die psychisch of lichamelijk ziek was en er niet voor je kon zijn, misbruik, gepest worden… Dat noemen we soms trauma met een grote T.
Gelukkig hoeft niet alles even zwaar te zijn. Misschien had jij eigenlijk een heel goede kindertijd en kwam je op het eerste gezicht niets tekort. Maar ook daar kunnen kleine ervaringen een invloed hebben. Trauma met een kleine t, noemen we dat soms.
Het stereotype voorbeeld van het rapport: "oh goed gewerkt, maar die 7 dat had toch beter gekund" Dus je leert: perfecter is beter
Of misschien speelde jij als kind heel uitbundig, en kreeg je dikwijls te horen: "Doe nu eens rustig! " Dan kan je leren om jezelf in te tomen.
Of misschien mocht als kind aan tafel niks zeggen. "Hou je mond." Dan heb je geleerd: Ik zwijg beter. Mijn mening doet er niet toe.
Want als kind wil je erbij horen. Je wil geliefd worden, graag gezien worden. En dus gaan we ons aanpassen aan wat we denken dat anderen van ons verwachten.
En als je heel ver verwijderd geraakt van wie je eigenlijk bent en wat jij nodig hebt, dan zul je dat op een bepaald moment vanbinnen voelen. Frustratie. Ergernis. Ge fokt u op. Verdriet. Eenzaamheid. Je ongelukkig voelen.
Dat zijn signalen waar ik aandacht voor wil hebben.
Want als je die signalen heel lang negeert, kan ook je lichaam mee beginnen reageren.
Ik beweer hierbij niet dat elke lichamelijke klacht automatisch een psychologische oorzaak heeft – absoluut niet. Bij lichamelijke klachten is het belangrijk om die eerst medisch te laten onderzoeken. Een arts kan lichamelijke oorzaken vaststellen of uitsluiten. Maar soms is er medisch geen duidelijke verklaring, of blijven de klachten ondanks behandeling aanhouden. En dán vind ik het interessant om nog een tweede laag te onderzoeken. Wat speelt er op emotioneel vlak? Welke stress draag je al lang mee? Is er misschien verdriet of verlies waar je nooit echt aan toe kwam?
Ik heb dat zelf ervaren, die lichamelijke klachten. Bijna 20 jaar geleden werd bij mij chronische keelontsteking vastgesteld. Mijn keel was duidelijk mijn zwakke plek en bijna elke winter had ik antibiotica nodig. In die periode zat ik ook al een hele tijd niet goed in mijn vel door mijn huwelijk. Op een bepaald moment stelde de neus-keel-oorarts vast dat mijn amandelen verwijderd moesten worden. Op volwassen leeftijd, vlak voor Kerst. Dat zag ik niet zitten.
Uiteindelijk ben ik mijn eigen weg gegaan, ik ben gescheiden, en ik leerde de moeilijke dingen uit te spreken en om mijn verdriet de ruimte te geven. Opvallend genoeg verdwenen daarna mijn keelklachten. Mijn amandelen zitten er nog altijd in – en ik heb al jaren geen AB meer nodig gehad voor mijn keel.
Maar – en dat vind ik echt belangrijk om erbij te zeggen – ik zou nooit zeggen: "Zie je wel, jouw lichamelijke klacht komt door je emoties." Zo eenvoudig zwart-wit werkt het niet.
Voor mij gaat het er dus niet om om een medische diagnose te vervangen. Het gaat erom dat je, naast de medische kant, ook durft te kijken naar wat er in jezelf en in je leven speelt. En je lichaam kan hierin een interessante boodschapper zijn.
-
Weet je, we leven vandaag heel anders dan pakweg 40 jaar geleden. Vroeger had je misschien een buurvrouw waar je zomaar even kon binnenvallen, of een moemoe die altijd thuis was. Nu moeten we soms met vriendinnen al bijna drie maanden op voorhand iets in de agenda zetten.
En daarom vind ik zo'n kleine groep zo waardevol voor de verbinding. ik begrijp heel goed dat een kleine groep voor sommige mensen in het begin een drempel kan zijn. Je stelt je toch kwetsbaarder op. Misschien ben je bang om je verhaal te delen of jezelf bloot te geven.
Daarom komen mensen soms binnen met het idee: ik luister eerst gewoon even. En dat is helemaal oké.
Maar wat ik zo mooi vind, is dat wanneer je luistert naar de verhalen van anderen, je vaak denkt: wauw… dit gaat eigenlijk ook een stukje over mij.
Want die verhalen raken bijna nooit toevallig iets bij jou. Misschien herken je jezelf erin. Misschien roept het een herinnering op. Of misschien denk je: dat heb ik ook meegemaakt, maar daar ben ik ondertussen wel doorgeraakt.
En precies daar ontstaat verbinding. Mensen geven elkaar spontaan herkenning, steun en soms ook tips.
En vaak ontstaat er een soort opluchting: hé, er zijn nog mensen die hiermee worstelen.
Ik werk daarom heel graag met kleine groepen, bijvoorbeeld in een vrouwencirkel of tijdens een workshop.
Ik vind het heel mooi wat zo'n groep met initieel onbekenden voor mekaar, aan het eind van de dag of van de reeks, kan brengen.
Blik op de toekomst
-
Even kaderen voor wie niet vertrouwd is met de ikigai: ikigai is een Japanse filosofie die heeft te maken met zingeving en richting. Wat vind je fijn om te doen, als persoon, en beroepsmatig, waar word jij blij van? Kort en vrij vertaald.
Ik vind het superfijn om samen met mensen uit te zoeken waar zij blij van worden, wat ze daarvoor kunnen doen.
Zeker in het begin van een kalenderjaar om weer eens stil te staan bij: ‘wat heeft het afgelopen jaar me opgeleverd en waar ga ik het komende jaar naartoe werken.’
Dus ja het is ook een fijne vraag van jou om naar mijn komende 3 jaar te vragen 😊
Ik zou zeggen :
1/ Ik hoop echt de drempel naar hulpverlening te kunnen verlagen. En heel concreet: vanaf begin oktober start ik mijn Chat-Thee momenten in plaatselijke horeca-zaken: niet ChatGPT maar Chat-Thee
1 of 2 keer in de maand vind je in mij in een sporthal of een koffiehuis, en kun je vragen aan me komen stellen.
Kom gewoon af, ik trakteer je op een gratis koffietje of een thee. De eerste is op woensdag 7 oktober om 13 u in Retie – en de andere momenten vind je op mijn FB en IG. Kom gewoon af, vertel, stel vragen, het lucht zo keihard op.
2/ Heel graag wil ik ook in kleine bedrijven het klankbord zijn voor mensen – bvb om de 2 maanden een dag in het bedrijf aanwezig zijn zodat mensen me daar kunnen aanspreken. Ook om de drempel te verlagen. Tegelijk ook om hun context te kennen.
Dat zal heel helpend zijn voor de werknemers zelf, en uiteraard ook voor de werkgever. Want als die man of vrouw personeel aanwerft, en 2 jaar opleidt, maar het zit qua sfeer niet goed, dan is dat niet goed voor de samenwerking, en ook niet voor de uitstraling naar buiten.
3/ Last but not least, naast het feit dat ik mijn werk supergraag doe, ga ik ook heel graag wandelen in de natuur met Geert mijn levenspartner, lees ik graag, puzzel ik graag, hou ik van bergen en meren – dus daar een goeie balans in bewaken, zoals ik aan mijn cliënten aanraad, dat lijkt ook wel wat voor mezelf.